Jelenia Góra: Jelenia Góra nie ucierpiała zbyt mocno

Jest to już 86. rocznica wybuchu II wojny światowej.

Tego dnia, o świcie w 1939 roku, wojska niemieckie zaatakowały Polskę bez wypowiedzenia wojny. Symbolicznym początkiem stał się ostrzał polskiej składnicy wojskowej na Westerplatte w Gdańsku przez niemiecki pancernik Schleswig-Holstein. Równocześnie nastąpiły naloty Luftwaffe i przekroczenie granicy przez Wehrmacht na wielu odcinkach.

Agresja Niemiec na Polskę rozpoczęła największy konflikt zbrojny w historii świata, w który w kolejnych dniach i miesiącach zostały wciągnięte kolejne państwa.

Wbrew powszechnie panującej opinii podczas II wojny światowej zginęło najwięcej obywateli dawnego ZSRR (ok. 25 mln), Chin (ok. 20 mln) i dopiero na trzecim miejscu Polski (ok. 6 mln). Dalej są Niemcy (ok. 5 mln), Japonia (ok. 3 mln) i Jugosławia (ok. 1 mln). W sumie życie straciło ok. 60 mln osób.

Zginęło także ok. 6 mln osób z różnych krajów pochodzenia żydowskiego (w tym ok. 3 mln żydowskich Polaków).

Jelenia Góra a wojna

Jelenia Góra, w przeciwieństwie do wielu innych miast Dolnego Śląska i Polski, nie ucierpiała poważnie w czasie II wojny światowej.

- Dlaczego? - ktoś zapyta.

Po prostu miasto nie było ważnym ośrodkiem przemysłowym ani strategicznym, więc nie stało się celem bombardowań.

Walki frontowe w 1945 roku toczyły się w innych rejonach Śląska, a Armia Czerwona zajęła Jelenią Górę bez większych zniszczeń.

Zabudowa historyczna – kamienice, kościoły i układ urbanistyczny – przetrwała w dużej mierze nienaruszona, dzięki czemu dzisiaj Jelenia Góra ma dobrze zachowany Plac Ratuszowy.

A tak Jelenia Góra wyglądała przed wojną (film: Taurus Auric):

Skutki wojny dla Jeleniej Góry

Największą zmianą po wojnie było nie zniszczenie, lecz wymiana ludności – niemieccy mieszkańcy zostali wysiedleni, a ich miejsce zajęli Polacy, głównie z Kresów Wschodnich.

Zmieniła się też nazwa i charakter miasta, które od 1945 roku znalazło się w granicach Polski.

- Można więc powiedzieć, że Jelenia Góra wyszła z wojny prawie nietknięta materialnie, a największe „rany” dotyczyły życia społecznego i demograficznego - słyszymy.