„Cud medyczny w Wilkowyjach” to wycinek z popularnego serialu TVP1 „Ranczo”, który w niedzielne wieczory przyciąga miliony telewidzów. Na ekranach telewizorów można oglądać już ósmy sezon. Reżyser Wojciech Adamczyk i scenarzysta Robert Brutter najpierw przenieśli telewizyjnych bohaterów na kinowy ekran w filmie pt. „Ranczo Wilkowyje” (2007), a rok potem wyszli z inicjatywą i na deski stołecznego Teatru Capitol trafił „Smak mamrota” (2008). Tylko kwestią czasu było więc to, by po raz kolejny jedna z nieznanych telewidzom opowieści została przeniesiona na scenę. Scenariusz napisał ponownie Robert Brutter, a reżyseria pozostała także w rękach dotychczasowego twórcy - Wojciecha Adamczyka.
Teatralna wersja osadzona jest w przychodni prowincjonalnej miejscowości Wilkowyje, czyli wiosce Jeruzal pod Mińskiem Mazowieckim, i toczy się wokół miejscowego autorytetu medycznego - doktora Mieczysława Wezóła (Wojciech Wysocki budzi żywiołową sympatię). Jego wiara w medycynę znalazła się na poziomie zerowym z wyraźną tendencją spadkową. Potyczki słowne pomiędzy zrezygnowanym lekarzem i jego żoną Dorotą (świetna w tej roli Beata Olga Kowalska) nie mają końca.
Dr Wezół boryka się także z nieoczekiwanymi żądaniami dwóch wilkowyjskich bywalców spotkań podsklepowej ławeczki przy winie „Mamrot”: złodziejaszka-recydywisty Macieja Solejuka (Sylwester Maciejewski nakreślił obraz swego bohatera z wielką finezją) i bezrobotnego Tadeusza Hadziuka (Bogdan Kalus nieodparcie śmieszy). Podobnie jak w serialu, dwaj drobni pijaczkowie Solejuk i Hadziuk komentują rzeczywistość.
Pojawiają się refleksje na temat przewlekłego spożywania alkoholu, czy też kilka wskazówek na temat tego, jak żyć w zdrowiu i szczęściu, żeby służby zdrowia do śmierci nie potrzebować. Toczą się także rozmowy o mentalności naszego narodu.
Cały, momentami stricte kabaretowy „Cud medyczny w Wilkowyjach” to dawka dobrego polskiego humoru. Publiczność dobrze się bawiła i była zafascynowana. Całość toczy się w dobrym tempie, aktorzy wiedzą, kogo grają, dialog idzie jak po sznurku, słowem precyzyjna robota. Czas między dowcipnymi pogawędkami urozmaiciła muzyka Krzesimira Dębskiego.
