Andrzej Więckowski zaprosił na ten wyjątkowy wieczór sporą grupę „aktywnych” uczestników spotkania. Dopisała publiczność, która – mimo trzaskającego mrozu – zapełniła dość licznie salę Biura Wystaw Artystycznych. Niektórzy z gości pojawili się na OK po raz pierwszy.
Była to trzecia debata poświęcona Wierzcholcom, którzy w świadomości społecznej mieszkańców miasta i regionu zaistnieli rok temu, dzięki Obserwatorium Karkonoskiemu. To właśnie 10 grudnia 2009 roku Andrzej Więckowski, Jan Stolarczyk, Ivo Łaborewicz i Stanisław Firszt – z pomocą różnych świadectw i rozważań – zauważyli istnienie przed wiekami nieznanego dotąd plemienia posługującego się zbliżonym do słowiańszczyzny językiem, żyjącego blisko szczytów Karkonoszy. Jednym z dowodów na istnienie tego ludu miał być XIX-wieczny (pierwsza połowa) fragment literatury pięknej pióra niemieckiego literata o nieustalonym nazwisku.
Latem tego roku odbyło się spotkanie drugie. Już wówczas Andrzej Więckowski zaprosił na „jarmarczną” trzecią debatę, którą zapowiedział na grudzień. Dziś słowo stało się ciałem i wyjątkowo liczne grono osób zainteresowanych zgłębianiem wierzcholcowych sekretów przyszło do BWA.
Goście Obserwatorium Karkonoskiego, przywitani przez Janinę Hobgarską, dyrektor BWA, wypowiadali się o Wierzcholcach różnie. Debatę, mającą raczej charakter luźnego panelu – otworzył Andrzej Szymalski, związany z ziemią izerską (Świeradów) poeta, kompozytor i literat. Przeczytał fragment prozy poetyckiej osadzonej w krainie tajemniczego wierzcholcowego mitu. Później Anna Patrys, doskonała sopranistka, wykonała jedną z pieśni A. Szymalskiego z cyklu „Fantasma Izeria”. Dzieło tego wybitnego twórcy zabrzmiało potem raz jeszcze: był to fragment prozy w interpretacji Andrzeja Więckowskiego. Fragment będący kunsztowną grą słów, pojęć, sytuacji i klimatów literackich nawiązujących do tematu spotkania.
Stanisław Firszt podkreślił znaczenie całego procesu „odkrywania” plemienia dla rozwoju naszej myśli intelektualnej, a także ubogacenia tradycji regionu. W ten pogląd wpisał się też Jacek Jakubiec. Jan Stolarczyk zasugerował, że z Wierzcholcami – na podstawie odnalezionych źródeł literackich – mieli sporo do czynienia Żydzi Sefardyjscy, wyrzuceni z Hiszpanii, z których część dotarła w Karkonosze.
Konrad Przezdzięk zaapelował o wyjście poza poziom werbalny i zadbanie o odpowiednią promocję „produktu” o nazwie „Wierzcholce”. Tak, aby rekonstrukcja plemienia nie była jedynie grą intelektualną, lecz także dała jakieś korzyści wizerunkowi miasta i regionu. Ivo Łaborewicz zasugerował, że brak archiwaliów na temat Wierzcholców mógł wynikać z możliwości ich „kamuflowania się”. Romuald Witczak wyszperał dwa wiersze w staropolszczyźnie, w tym jeden erotyk. Grzegorz Kapla podszedł do tematu z humorem i opracował prześmieszny tekst satyryczny o tym, dlaczego Wierzcholce noszą czerwone czapki. Jacek Godlewski, urbanista, mówił o rozwoju plemiennym tego ludu.
Andrzej Więckowski – przewrotnie i paradoksalnie – zauważył, że byt Wierzcholców wynika z ich niebytu, a całość problematyki wymyka się spod kontroli rozumu. Nawiązał także do pewnego eksperymentu myślowego i procesu dekoherencji. Zdaniem Więckowskiego Wierzcholce – podobnie jak bohater rzeczonego eksperymentu, czyli kot Schroedingera – mogą zarówno żyć, jak i paść trupem po zastosowaniu dwojakiej logiki myślenia. Na koniec zabrał głos Paweł M. Krzaczkowski, który – w dość hermetycznych słowach – rozwinął kilka refleksji filozoficznych trudnych do pojęcia dla ludzi nieobeznanych z tą dziedziną wiedzy.
Spotkanie – choć miało charakter podsumowania wierzcholcowych poszukiwań – z pewnością nie postawiło kropki na i. Temat rekonstrukcji plemienia wciąż pozostaje otwartym i nie jest wykluczone, że organizatorzy Obserwatorium Karkonoskiego do niego powrócą w jednym z przyszłorocznych wydań debaty, która odbywa się pod patronatem miesięcznika Odra oraz mecenatem Przewodniczącego Sejmiku Wojewódzkiego. Na koniec – w nieoficjalnej części – kosztowano specjałów kuchni swojskiej w postaci pierogów ruskich i bigosu.
