Na spotkanie z mistrzynią do auli I LO dotarł tłum młodzieży, także z innych szkół. Zawodniczka spóźniła się. Kiedy weszła, rozentuzjazmowani uczniowie zgotowali jej gorące i głośne przywitanie. Włoszczowska wkroczyła do auli w towarzystwie prezydenta miasta Marka Obrębalskiego oraz gospodarza obiektu Pawła Domagały, dyrektora ZSO nr 1.
Marek Obrębalski podziękował Mai Włoszczowskiej za promocje miasta i pogratulował po raz kolejny sukcesów. Paweł Domagała zaczął nietypowo, bo od slajdów z pożegnania absolwentów I LO w roku 2002. Przypomniał też ówczesne osiągnięcia kolarki. Sporo tego było, a do tego: średnia pięć zero, a z matury – cztery osiem. – Co było później, pani Maju? – zapytał.
Bohaterka przewidzianego na niemal półtorej godziny spotkania zwróciła się do uczniów z zachętą, aby ich pasje nie przysłaniały nauki. Wyjaśniła też, że sama usiłowała pogodzić treningi ze szkołą, która zawsze była dla niej bardzo ważna, choć – w pewnym momencie – rower trafił na pierwsze miejsce. Zawsze jednak nadrabiała zaległości i ukończyła studia na Politechnice Wrocławskiej. Włoszczowska jest matematykiem finansowym.
– Sportowcem nie można być w nieskończoność, a kontuzja może wyeliminować zawodnika z gry w każdej chwili – mówiła mistrzyni świata. Dlatego takie zaplecze w postaci dobrego fachu jest potrzebne. Dodała także, że jako matematyk finansowy jest zupełnie inaczej postrzegana w środowisku.
Licealiści przygotowali dla swojego gościa prezentację tyczącą biografii (od lat najmłodszych), a także zaprosili mistrzynię do odpowiedzi na pytania. Indagowana o szkolną anegdotę, Włoszczowska – nie bez wahania, bo wielu nauczycieli wciąż jeszcze pracuje w I LO – wskazała na panią od historii, która wyraźnie jej nie lubiła i nie bardzo wierzyła, że jeździ na zgrupowania. Po powrocie zawsze brała ją do odpowiedzi, a pytania były z innych epok niż te, które przerabiano. Historyczkę udało się Włoszczowskiej udobruchać pocztówkami przysyłanymi ze zgrupowań. Też ją później pytała, tyle że z materiału bieżącego.
Maję Włoszczowską zapytano także, czy utrzymuje kontakty z kolegami. Powiedziała, że dzięki portalowi Nasza klasa, w miarę możliwości często spotyka się z tymi, z którymi chodziła do szkoły. Niektóre przyjaźnie przetrwały, choć – jak zaznaczyła mistrzyni – w Jeleniej Górze bywa bardzo rzadko.
Kolarka dodała też, że najlepszym jej wspomnieniem z I LO jest chwila, kiedy tę placówkę ukończyła. Jednak w miarę upływu czasu coraz milej wspomina licealne czasy, które – w porównaniu z natłokiem zajęć w latach późniejszych – były znacznie bardziej beztroskie.
