Bohater z cienia. Losy Kazika Ratajzera. Witold Bereś, Krzysztof Burnetko
Uważam, że o takich książkach powinno się wypowiadać z powściągliwością. Z powściągliwością w odniesieniu do własnych uczuć. Przez szacunek i powagę, ale i z braku słów. Bo co napisać po tym fragmencie: „Wieczór. Koniec kwietnia 1943 roku. Warszawskie getto. Ostatnie dni powstania od początku skazanego na klęskę. Cisza, w której huczą płomienie trawiące kamienicę za kamienicą. Smród palonych ciał. Niemców w getcie o tej porze nie ma. Jest więc pusto, tylko gdzieniegdzie sterty trupów. Trupy są odarte do naga. Jeden z takich stosów ludzkich ciał mija właśnie Bohater, gdy niespodziewanie słyszy płacz niemowlęcia. Przystaje… Tak, płacz dociera właśnie z pryzmy nagich trupów. Pochyla się nad nią: na samym szczycie nagie ciało młodej matki obejmuje w obronnym geście kilkumiesięczne dziecko. Matka ma dziurę w piersiach po kuli, ale niemowlę żyje. Bohater patrzy na nie, po czym rusza dalej. Po chwili nie słyszy już płaczu niemowlęcia. – Osądzacie mnie?” Osądzacie go? Oczekiwaliście wzruszającego zakończenia jak w ckliwym filmie? I co teraz zrobić z tym obrazkiem, który wrył się w głowę i nie pozwala oddychać? Czy śniło mu się to dziecko kiedyś? Może, choć nie takie rzeczy widział. Szymon „Kazik” Ratajzer - uczestnik powstania w warszawskim getcie. Chłopak z Czerniakowa. Miał wtedy 19 lat. Nie wierzył w zwycięstwo. Nikt nie wierzył. Ale nie chciał umierać w komorze gazowej. To on uratował Marka Edelmana i innych nielicznych pozostałych przy życiu członków Żydowskiej Organizacji Bojowej. Dramatyczna ucieczka ciężarówką z ulicy Prostej przez pół miasta. Ale nie wszyscy zdążyli wyjść z kanałów. Podjął decyzję, z którą został na resztę długiego życia. I jakkolwiek by nie roztrząsał, to już się nigdy nie dowiedział, czy gdyby ciężarówka jeszcze trochę poczekała, to tamci… W książce Witolda Beresia i Krzysztofa Burnetki dynamiczny opis walk w getcie przeplata się z fragmentami wywiadów, z przedstawieniem dalszych losów „bohatera z cienia”. Co jakiś czas siadamy przy stole z Kazikiem Ratajzerem i Markiem Edelmanem. Warszawa, Kraków, Jerozolima. O czym rozmawiali? Chyba nietrudno sobie wyobrazić… Nie ma Ich już. Marek Edelman zmarł w 2009 roku, Kazik Ratajzer w 2018 – ostatni uczestnik powstania. To od Marka Edelmana rozpoczęła się akcja Żonkile. Ostatni przywódca ŻOB w każdą rocznicę Powstania w Getcie Warszawskim dostawał je od anonimowej osoby. 19 kwietnia każdego roku pod Pomnikiem Bohaterów Getta również składał żółte kwiaty. Książka dostępna w zbiorach Książnicy Karkonoskiej. (KH)
Chodź za mną. Joanna Opiat –Bojarska
Fantastyczny thriller, który dzięki swojej strukturze można porównać do matrioszki. Z każdą stroną czytelnik odkrywa, kolejne tajemnice i wydarzenia, które łącza się w znakomitą całość. Dwoje bohaterów w interesujący sposób wprowadzają nas w swój świat. Ewa i Artur. Sąsiedzi mieszkający w jednym budynku. Dzieli ich tylko ściana, i fakt-dość istotny - Artur stracił wzrok, natomiast Ewa stara się widzieć wszystko, i chce zobaczyć jeszcze więcej. W pewnym momencie ich światy łączą się. Ewa odnajduje wsparcie w sąsiedzie, który jest tuż obok niej, na każde zawołanie. Początkowo dziewczyna niechętnie mu się zwierza, jednak z czasem Artur poznaje jej mroczne tajemnice i problemy. Stara się pomóc na tyle, na ile pozwala mu niepełnosprawność. Pokazuje swój świat bez obrazów i kolorów, inny od świata Ewy. Dzięki temu zyskuje jej zaufanie, tak trudne do zbudowania w dzisiejszych czasach. Kobieta próbuje ze wszystkich sił zaistnieć na Insta. Znaczną część swojego dnia spędza na portalu, dodając zdjęcia i czekając na serduszka - głosy uznania. Idealna kobieta, idealny dom, idealna praca... tak przedstawia się Ewa na swoim profilu. Niestety jedno z wydarzeń zaburza i tak już skomplikowane życie kobiety. Zaczyna być nękana, prześladowana i zastraszana. Czy oby na pewno jest to skutek wcześniej już wspomnianego nieszczęśliwego wypadku? Czy może Ewa ma inne rzeczy na sumieniu? Jaki wpływ na życie Artura i Ewy mają pozostali mieszkańcy kamienicy, przyjaciele i współlokatorzy? Każdy rozdział tej książki, to kolejna karta odkryta w talii. Kto jest w niej Asem? Ewa? Artur? A może ktoś całkiem inny...? Dzięki któremu losy wszystkich mieszkańców kamienicy z powodu jednego wydarzenia zostaną złączone. Książka dostępna w zbiorach Książnicy Karkonoskiej (MJ)
Zwierzyniec państwa Sztenglów. Vera Ferra-Mikura
Wesołą rodzinkę Sztenglów tworzą Ania, Witek, ich rodzice i gromadka zwierząt. Pewnego dnia, w urodziny Witka nieznajomy mężczyzna ofiaruje mu małego słonia. Dzieci przyjmują go z radością. Słonia wkrótce zastępuje inne zwierzę i gromadka stworzeń z każdym dniem staje się coraz większa. Sąsiedzi wiedząc o pasji Sztenglów sugerują im aby przeprowadzili się do miasteczka Gdzie Pieprz Rośnie i tam znaleźli szczęście, ponieważ każdy tam może robić, co mu się żywnie podoba. Polecamy humorystyczną opowiastkę o ludziach ceniących towarzystwo zwierząt z ilustracjami Jerzego Flisaka, które uprzyjemnią czytanie. Książka, co można przeczytać na wstępie, dedykowana jest wszystkim dzieciom, które martwią się, że wolno im mieć w domu tylko: jednego psa albo jedną rybkę, albo jednego kota, albo jednego żółwia, albo jednego ptaszka, albo jedną świnkę morską, albo jedną białą myszkę. Zabawne sytuacje i ciekawi bohaterowie zapraszają do przygody. Książka dostępna w zbiorach Książnicy Karkonoskiej. (AJ)
