Gdy wybuchła druga wojna światowa, wstąpił do Szarych Szeregów, a następnie do Armii Krajowej. Miał pseudonim Wilk. Przez pół roku siedział w niemieckim więzieniu w Kielcach. Spróbował swoich sił w szkole teatralnej (matka wolała, by został leśniczym albo księdzem) i wtedy spotkało go pierwsze rozczarowanie – w Krakowie, ze względu na ojca oficera, nie chciano z nim gadać. Oblał. Za to w Warszawie przyjęto go z otwartymi ramionami.
W 1954 roku odebrał dyplom warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i zadebiutował w roli Papkina w przedstawieniu “Zemsta” Aleksandra Fredry w reżyserii Aleksandra Rodziewicza na scenie Teatru Dolnośląskiego w Jeleniej Górze.
W Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze zagrał potem także w spektaklu “Nie trzeba się zarzekać” Alfreda de Musseta w reż. Aleksandra Rodziewicza jako Walentyn Van Cuck (1955) oraz wodewilu w 3 aktach “Gdzie ta ulica gdzie ten dom?” Włodzimierza Dychawicznego w reż. Tadeusza Żuchniewskiego jako Konferansjer I (1955).
Jednak to Papkin był rolą popisową Gołasa. Wojciech Młynarski napisał nawet na ten temat specjalne kuplety, w których znalazły się słowa: “Tutaj dyskurs się zaczynał. I domysłów masa - Ile Gołas ma z Papkina, A Papkin z Gołasa?”.
- Fredrowski Papkin jest dla mnie uosobieniem zawodu aktora. Grałem go kilkaset razy. Każdy z nas aktorów jest po trosze Papkinem, bo jesteśmy jednocześnie i śmieszni, i tragiczni, sprzedajemy się za miskę zupy. I jest to postać, którą można grać w każdym wieku. Zespoliłem się z tą rolą. Zresztą uważam, że to całe aktorstwo to papkinada, bo jest w nim wszystko: śmieszność, tragizm, pycha, łzy, można długo wymieniać. Wzrusza mnie w tej postaci jej dziecinnienie, gdy dowiaduje się, że został otruty. Ginie jego bezczelność, zostaje sam i nagle dziecinnieje, czuje, że umiera i wierzy w to – wspomina Wiesław Gołas.
W czerwcu br. ukazała się książka napisana wspólnie z córką, Agnieszką Gołas-Ners pod tytułem “Gołas”. Książka jest już drugim wydawnictwem napisanym przez córkę słynnego aktora. W 2008 roku ukazała się książka poświęcona aktorowi - “Na Gołasa” autorstwa córki Agnieszki Gołas-Ners.
Wiesław Gołas ma 85 lat. Urodził się w Kielcach. - Oficjalnie, urzędowo, urodziłem się 4 października 1930 roku w Kielcach, a naprawdę - 9 października. Przy chrzcie pijany organista wpisał do mojej metryki błędną datę i tak już zostało - tak Wiesław Gołas tłumaczy w swoich wspomnieniach.
Jest uznawany za jednego z najlepszych i najbardziej lubianych aktorów polskich. Sympatię widzów zaskarbił sobie głównie doskonałymi kreacjami komediowymi, których ma wiele w swoim dorobku. Współtworzył kabaret Koń, działał w kabarecie Dudek. Do historii przeszło jego wykonanie piosenki “W Polskę idziemy” autorstwa Jerzego Wasowskiego i Wojciecha Młynarskiego.
W lutym 2008 roku aktor przeszedł zawał serca. Jest laureatem licznych nagród i wyróżnień. W 1966 roku otrzymał Srebrną Maskę, a w 2002 roku - statuetkę Gwiazda Telewizji Polskiej, wręczoną z okazji 50-lecia Telewizji Polskiej “za kreacje aktorskie w filmie i Teatrze Telewizji”.
