Akcja sztuki “Ławeczka” Aleksandra Gelmana rozgrywa się w podmiejskim parku. Widzowie poznają rozterki dwojga osób - Wiery (w tej roli Izabela Noszczyk) i dworcowego amanta (Dariusz Taraszkiewicz) - szukających sensu życia.
“Ławeczka” to wzruszająca, ale i bolesna opowieść o miłości, o tym jak bardzo jej potrzebujemy, szukamy i nie zawsze możemy odnaleźć. Jeśli ją już spotkamy, to często okazuje się, że nie potrafimy sprostać jej wymaganiom. Bohaterowie, którzy spotykają się, chcą ze sobą być, ale nie wiedzą jak.
Aleksander Gelman urodził się w 1933 r. w Dondiuszanach w dzisiejszej Mołdawii. Ma żydowskie pochodzenie. Jest pisarzem, dramaturgiem. Po wojnie równocześnie uczył się i pracował w różnych miastach i zakładach, m.in. w fabryce trykotaży - tak jak bohaterka “Ławeczki” (1983). Studiował na uniwersytecie w Kiszyniowie oraz we lwowskiej akademii marynarki wojennej - służbę odbył w Sewastopolu i na Kamczatce. Od 1966 r. pracował dla lokalnych gazet w Leningradzie. Od 1978 r. mieszka w stolicy Rosji i współpracuje z Moskiewskim Akademickim Teatrem Artystycznym (MChAT).
“Ławeczkę” Gelmana polskie teatry wystawiały 26 razy. Polska prapremiera odbyła się w 1986 r. w Teatrze Powszechnym. Premierową inscenizację Macieja Wojtyszki, z Joanną Żółkowską i Januszem Gajosem w rolach głównych, zarejestrowały kamery dla Teatru Telewizji.
Ten spektakl zrealizował Teatr Scena Poczekalnia w Kaliszu we współpracy z Sebastainem Nowickim.
Teatr Scena Poczekalnia powstał w 2007 roku w Kaliszu. Jego nazwa wzięła się od poczekalni dworca PKS, gdzie Teatr zaprezentował swój pierwszy spektakl - “Ławeczkę” Aleksandra Gelmana. Scena Poczekalnia powołana do życia przez Izabelę Noszczyk i Sebastiana Nowickiego jest teatrem prywatnym, zawodowym. Teatr ma już na swoim koncie cztery premiery: wspomnianą “Ławeczkę” Gelmana, monodram “Shirley Valentine” Russella, “Związek otwarty” Dario Fo oraz “Tajemniczy Mr. Love” Karoline Leach.
- Scena Poczekalnia skupia wokół siebie pasjonatów tworzenia – czytamy w informacji. - Spektakle teatru to synteza aktora, słowa, ruchu, rekwizytu, przestrzeni i muzyki, w której każdy z tych elementów jest równie ważny. To teatr bez zbędnych środków i niepotrzebnego przepychu, spójny w swojej stylistyce, którego podstawowym założeniem jest pobudzanie i uwalnianie wyobraźni widzów, nawiązywanie z nimi dialogu poprzez ukazanie relacji damsko-męskich w otaczającej nas rzeczywistości. Scena Poczekalnia nie posiada własnej siedziby, swoje spektakle prezentuje na terenie całej Polski realizując ideę “teatru mobilnego”.
