Jest to rozwinięcie ekspozycji, która funkcjonowała pod tym samym tytułem od 1967 roku w starej siedzibie Muzeum w Pawilonie Norweskim w Parku Norweskim w Cieplicach Śląskich Zdrój (od 1976 w Jeleniej Górze). Tamtą, nowoczesną wówczas prezentację (największą tego typu w Polsce), przygotowali europejskiej klasy muzealnicy i przyrodnicy - Jerzy Świecimski i Zygmunt Bocheński oraz artystka plastyk Inocenta Tomaszewska-Rollauer. Wystawa ta bez większych zmian przetrwała prawie 40 lat, co świadczyło o jej wysokim poziomie merytorycznym i artystycznym.
Kiedy od 2010, było już wiadome, że Muzeum przeniesie się do nowej siedziby w części obiektu pocysterskiego w centrum Cieplic (dawniej znajdowała się w nim Biblioteka Majoracka Schaffgotschów, którą w 1847 roku odwiedził Wincenty Pol), Muzeum Przyrodnicze w Jeleniej Górze rozpoczęło przygotowania do przeprowadzki i do budowy wystaw stałych w zupełnie nowych warunkach. Powstał zespół składający się z: dyrektora Stanisława Firszta, księgowej Mirosławy Gądek, ornitologa Bożeny Gramsz i konserwatora-preparatora Tomasza Sokołowskiego, którzy rozpoczęli pozyskiwanie środków przede wszystkim z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu na wykonanie niezbędnych elementów przyszłej ekspozycji w tym o pozyskanie materiałów do wykonania preparatów dermoplastycznych.
Główną rolę w tych działaniach odgrywał przez wszystkie te lata wybitny specjalista w wykonywaniu tego typu obiektów i w budowie nowoczesnych wystaw przyrodniczych Tomasz Sokołowski, który na mistrzostwach świata w preparowaniu, odbywających się w Austrii w 2008 roku jako jedyny Polak zdobył wyróżnienia.
Aby rozpocząć budowę największej w Polsce ekspozycji ornitologicznej w nowej siedzibie Muzeum, konieczne były prace przystosowujące przeznaczone dla niej pomieszczenia do wymogów budowy zaplanowanych, ekspozycji (trwały one w latach 2010-2013). Prace nad budową samych wystaw rozpoczęto w 2015 roku. W ciągu 5 lat budowano kolejne jej elementy, których wykonanie podzielono na III etapy.
W ten sposób powstały kolejno części składowe ekspozycji:
1. „Ptaki i ornitologia” (4 gabloty)
a) „Pochodzenie ptaków”
b) „Struś”
c) „Gniazda ptaków”
d) „Jaja ptaków”
2. „Ptaki naszego regionu” (5 dioram i 3 gabloty)
a) „Blisko ludzi”
b) „Ptaki wiosną”
c) „Wiosna nad wodą”
d) „Ptaki jesienią i zimą”
e) „Ptaki nocą”
f) „Ptaki pól, łąk i ugorów”
g) „Ptaki lasów”
3. „Krainy zoogeograficzne na świecie” (7 dioram, 1 totem)
a) „Palearktyka”
b) „Nearktyka”
c) „Neotropik”
d) „Kraina Etiopska”
e) „Kraina Australijska”
f) „Orient”
Wszystkie dioramy wchodzące w skład całej ekspozycji „Barwny świat ptaków” powstały dzięki umiejętnościom i talentowi pracowników Działu Konserwatorsko-Preparatorskiego: kierownikowi działu Tomaszowi Sokołowskiemu i preparatorowi działu zatrudnionej w muzeum w latach 2014-2018 Dorocie Jany. Ona to jako zootechnik dobrze wpisywała się w charakter pracy preparatorskiej, (wspólnie z kierownikiem zabezpieczała padłe w ogrodach zoologicznych zwierzęta m.in.: nosorożca, otocjona, jeżatkę, niedźwiedzia, żubra, manata). Miała też duże zacięcie artystyczne i dała się poznać jako autorka, współautorka kilku scenariuszy i realizatorka wystaw w Muzeum.
Zatrudniona od końca 2019 roku Katarzyna Kielijańska - konserwator-preparator (od urodzenia ciepliczanka, absolwentka miejscowego Liceum Plastycznego), jest również utalentowaną artystką w aranżacji wystaw. Dowodem na to jest jak dotychczas największa diorama na ekspozycji „Barwny świat ptaków”, pt.: „Orient” z największym eksponatem słoniem indyjskim, w której zbudowała m.in. atrapę świątyni hinduskiej.
Ostatnia zbudowana teraz diorama na wystawie „Barwny świat ptaków”, pt. „Kraina etiopska” jest autorstwa Tomasza Sokołowskiego i Katarzyny Kielijańskiej. Przygotowania do jej budowy, tak jak do innych dioram, trwały kilka lat. Aby uatrakcyjnić każdą z nich, dużo wcześniej zakupywano sztuczne rośliny odpowiednie dla danego regionu świata, oraz wiele elementów aranżacyjnych. W celu lepszego zaprezentowania różnych gatunków ptaków w ich naturalnym środowisku do dioram wprowadzono również inne zwierzęta (ssaki, gady i owady). Ptaki są jednak najważniejszymi „bohaterami” poszczególnych dioram.
Tak też jest w przypadku ostatniej dioramy: „Kraina etiopska”. Znalazło się w niej 26 preparatów zwierząt, w tym: 1 gad (krokodyl), 3 owady (szarańcza), 3 ssaki (nosorożec „biały”, otocjon i jeżatka) i aż 19 ptaków (afrykanka ognistobrzucha, afrykanka krasnopierśna, astryld falisty, czapla biała, czapla purpurowa, dzioboróg abisyński, ibis kasztanowaty, kraska kreskowana, kraska liliowopierśna, toko, wdówka rajska, żako, 5 bąkojadów i marabut). Część eksponatów została wykonana przez muzealną pracownię preparatorsko-konserwatorską z materiału pozyskanego z ogrodów zoologicznych (padłe zwierzęta) z Chorzowa i Wrocławia, a część pochodziła z przedwojennych zbiorów cieplickich.
Diorama składająca się z „martwych” obiektów (modele i preparaty), nie jest jednak statyczna, bowiem dzięki mistrzostwu naszych preparatorów-konserwatorów, tak jak pozostałe dioramy zdaje się żyć.
Całą ekspozycję „Barwny świat ptaków” uzupełniono o dodatkowe elementy, tj. prezentację multimedialną na totemie dotykowym i o filmy przyrodnicze wyświetlone na monitorach, Zbudowano ją dzięki funduszom pozyskanym z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, dofinansowaniu Miasta Jeleniej Góry i ze środków własnych Muzeum Przyrodniczego w Jeleniej Górze.
Oddając do zwiedzania (chwilowo w sposób zdalny) ostatni element tej największej i najładniejszej wystawy ornitologicznej w Polsce, zapraszamy do odwiedzenia Muzeum Przyrodniczego w Jeleniej Górze i obejrzenia całej ekspozycji „Barwny świat ptaków” kiedy będzie to tylko możliwe. Wystawa ta nie odbiega poziomem od najlepszych wystaw tego rodzaju w Europie i na świecie. Kto nie wierzy może przekonać się sam i nie musi szukać podobnego miejsca setki kilometrów stąd, jest ono tutaj w Kotlinie Jeleniogórskiej w samym jej centrum.
Zbudowanie takiej ekspozycji na światowym poziomie, w stosunkowo niewielkim mieście jakim jest Jelenie Góra, było możliwe dzięki pracownikom Muzeum Przyrodniczego w Jeleniej Górze, którzy posiadają wielką wiedzę merytoryczną, niespotykane umiejętności, niesamowitą pomysłowość, zaradność, poświęcenie, cierpliwość i talent na najwyższym poziomie muzealnictwa przyrodniczego nie tylko w Polsce.
