Pierwszy teatr polski na Ziemiach Zachodnich - ówczesny Teatr Miejski w Jeleniej Górze - 23 sierpnia 1945 roku rozpoczął swoją działalność premierą komedii Aleksandra Fredry „Zemsta” w reżyserii pierwszej dyrektorki tego teatru - Stefanii Domańskiej. Wtedy Kazimierz Dejmek zagrał Papkina, Ignacy Machowski był Perełką, a debiutujący Adam Hanuszkiewicz wcielił się w Wacława. „Zemsta” była potem jeszcze realizowana w przekształconym Wojewódzkim Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze przez Stanisława Brylińskiego (1945), a następnie reżyserowali ją: Aleksander Rodziewicz (1954), Zbigniew Bessert (1965), Krzysztof Pankiewicz (1974), ponownie po 39. latach Stefania Domańska (1984) i Zygmunt Bielawski (1993).
W 1945 roku Marian Godlewski i Jerzy Walden zrealizowali sztukę Fredry „Nikt mnie nie zna”. Odznaczona medalami i orderami Zuzanna Łozińska reżyserowała aż pięć dzieł Fredry: „Śluby panieńskie, czyli magnetyzm serca” (1948), „Mąż i żona” (1951), „Dwie blizny” (1953), „Świeczka zgasła” (1953) i „Damy i huzary” (1960). W komedii „Gwałtu, co się dzieje!” - w reż. Kazimierza Czyńskiego (1955) postać Jana Kantego Doręby - towarzysza pancernego zagrał Franciszek Pieczka, a w reż. Andrzeja Bubienie (1997) gościnnie w roli Doręby wystąpił Artur Dziurman.
„Śluby panieńskie, czyli magnetyzm serca” wystawili także: Karol Borowski (1958), Małgorzata Dziewulska (1970), Maria Kaniewska (1978), Zygmunt Bielawski (1995) i Andrzej Hrydzewicz (1998). Ze sztuką „Dożywocie” na deskach Teatru im. Norwida zmierzyli się: Zdzisław Grywałd (1963) i Andrzej Sadowski (2005).
Inne jeleniogórskie realizacje tekstów Aleksandra Fredry to: „Damy i huzary” w reż. Ryszarda Wasilewskiego (1949), „Godzien litości” w reż. Janiny Orszy-Łukasiewicz (1957), „Mąż i żona” w reż. Jowity Pieńkiewicz (1972), „Ożenić się nie mogę” w reż. Tadeusza Żuchniewskiego (1952) oraz „List” w reż. Krzysztofa Pulkowskiego (2009).
