Urodził się w Skarbkowie koło Mirska 7 maja 1760 roku, w rodzinie niebogatego chałupnika. Miał dziewięcioro rodzeństwa. Naukę rozpoczął w szkole powszechnej w Mirsku, a od 1774 roku przeniósł się do szkoły w Wieży koło Gryfowa Śląskiego.
Po ich ukończeniu rozpoczął naukę w 1777 roku w sławnym już gimnazjum i liceum w Jeleniej Górze. Tam przez cztery lata pobierał nauki u wybitnych nauczycieli. Jednym z nich był Carl Ludwig Bauret, znający doskonale kilka języków, prowadzący wykłady z literatury klasycznej (greckiej i rzymskiej) oraz tekstów hebrajskich. Zdobyte w szkole umiejętności oraz łatwość w nauce języków obcych pozwoliły Worbsowi osiągnąć wspaniałe wyniki w jego późniejszej pracy naukowej.
W 1781 roku ten absolwent jeleniogórskiej szkoły rozpoczął studia na Uniwersytecie w Halle. Doskonalił znajomość języków obcych. Władał już pięcioma: francuskim, greckim, łaciną, hebrajskim i włoskim. Uczęszczał także na wykłady z historii prof. Fabriego, a pod wpływem historyka i bibliotekarza Sprenglemanna zainteresował się historią. Po ukończeniu studiów powrócił do rodzinnego Mirska, gdzie podjął pracę u miejscowego pastora. W 1787 roku otrzymał własne probostwo w Przewozie na Dolnych Łużycach. Tam ożenił się z Luizą Eleonorą Klingsporn, córką miejscowego kupca.
Oprócz powierzonej mu pracy pastora rozpoczął własne badania naukowe nad historią, m.in. kościoła ewangelickiego, Śląska i przede wszystkim Łużyc. Praca naukowa pozwoliła mu uzyskać w 1817 roku tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim, a w 1830 doktora teologii.
Worbs interesował się nie tylko historią, w jego zainteresowaniu była też ornitologia, botanika i językoznawstwo. Swoje badania rozpoczął od najbliższej okolicy Przewozu. W ciągu kilku lat opracował także dzieje Zgorzelca, Chociebuża, Żar i Trzebiela. Napisał także historię księstwa żagańskiego.
Jego ogromna wiedza i zaangażowanie (był m.in. członkiem Górnołużyckiego Towarzystwa Naukowego w Zgorzelcu i wielu innych) pozwoliły mu zostać w 1804 roku superintendentem księstwa żagańskiego. W tych czasach, po wojnach napoleońskich, część terenów Łużyc należących dotychczas do Saksonii przyłączono do Królestwa Pruskiego. Wówczas to w 1818 roku Johann Worbs został superintendentem nie tylko księstwa żagańskiego, ale także Górnych Łużyc, a w 1829 roku superintendentem całej prowincji śląskiej.
Oprócz wielu prac naukowych dotyczących historii i przyrody Łużyc najważniejszą pracą Worbsa, którą kontynuował przez wiele lat było zebranie tekstów źródłowych dotyczących Łużyc.
Johann Gottlob Worbs zmarł po ciężkiej chorobie 12 listopada 1833 roku w swoim domu na probostwie w Przewozie. Dzieło jego życia „Inventarium diplomaticum Lusitiae inferioris” ukazało się drukiem rok po jego śmierci w 1834 roku.
